Aanwezigen
vrienden

Het doet me een waar genoegen u hier in zo grote getale te mogen begroeten op deze presentatieavond van het nieuwste boek van Alida de Vries.
Het is nu al weer ruim 15 jaar geleden dat ik de eerste keer bij Alida de Vries thuis kwam. Een bezoek dat ik me nog als de dag van gisteren herinner. Ik kwam bij haar voor een van mijn eerste grote interviews voor het weekblad Midweek. Het gesprek van die middag ging over Tilapiavissen.

Ik weet nog dat ik weinig afwist van deze eiwitrijke vissoort en de promotie daarvan. In mijn geheugen staat nog duidelijk gegrift het grote enthousiasme waarmee Alida over dit project in het arme Afrika sprak en de vele offers die zij daarvoor bracht.
Dit resulteerde in een voor Midweek begrippen groot artikel en het was beslist niet de laatste keer dat ik bij Alida de Vries aan tafel zat in haar knusse huisje aan de Bremerweg.In de jaren dat ik werkzaam was als freelance redactrice kruiste haar pad regelmatig het mijne. En Alida wist dat ze nooit tevergeefs een beroep kon doen als er weer iets uit haar creatieve geest te voorschijn sproot.
Enkele van haar boeken heb ik in die periode het levenslicht zien aanschouwen. Door de jaren heen kreeg ik meer en meer waardering en bewondering voor deze vitale vrouw, die niet alleen heel creatief is, maar ook midden in het leven staat.Ondanks de afgelegen ligging van haar woning is en blijft ze nauw verbonden met de dorpsgemeenschap en weet ze heel goed wat er in deze snelle wereld allemaal om haar heen gebeurd.
Als je dan bij haar aan tafel zit te praten vergeet je heel snel dat je het in feite met een hoog bejaarde vrouw van doen hebt. Ze weet als geen ander zich in te leven in de wereld van vandaag en staat open voor veel vernieuwingen die deze maatschappij brengt.
Daardoor voel je je meteen thuis bij haar.
De vele open gesprekken die we de afgelopen jaren voerden, gaven mij steeds weer een andere kijk op het boeiende leven van deze sterke vrouw.Ook voerde ik in haar huis een aantal gesprekken met haar grote levensvriend Pater Jan Heine. En hoewel ik het me op dat moment misschien niet echt bewust was, zat ik aan de Bremerweg te praten met twee heel bijzondere wereldburgers die moeiteloos over alles wat het leven maar omvat met me spraken. Twee mensen die niet zelfzuchtig zijn, maar ook nog een grote interesse ten toon spreiden voor hun medemens.Vlak voor de presentatie van haar zesde boek had ik , naar later bleek, een van mijn laatste grote interviews met deze boeiende vrouw Ze vertelde toen dat ze al jaren bezig was met dit omvangrijke geschiedkundige werk over de streek Breemhaar of Bremen waar ze vanaf haar zesde jaar al woont. Ze zei me dat ze heel gelukkig was dat ze dat boek mocht afmaken.Met haar eigen woorden vertelde ze: "Ik ben heel erg gelukkig dat ik dit boek heb mogen afmaken. Ik ben al op leeftijd en voelde vooral het laatste jaar de druk om het af te maken steeds sterker. Ik ben gelukkig nog goed gezond, maar ja, met zo'n oud mens als ik nu ben dan weet je het maar nooit. Gelukkig ben ik kerngezond en kan ik nog zelfstandig in mijn eigen stulpje in Bremen wonen, maar je weet op mijn leeftijd niet hoe lang dat nog zo blijft".Alida de Vries ging er, we spreken over 1999, nog niet van uit dat dit boek haar laatste zou zijn. Ze gaf toen al aan dat ze zo lang mogelijk wilde doorgaan met schrijven. Ze vertelde mij verhalen genoeg te hebben, maar vroeg zich wel af: Krijg ik de tijd om alles wat ik wil af te maken. Dat hoop ik alleen maar, weten doe ik het niet.
Vanaf dat moment nam ik me voor: Mocht Alida er ooit behoefte aan hebben dat ik haar help met een van haar boeken, dan zal ik dat met alle graagte voor haar doen.

 

 

Zo kwamen we in het vroege voorjaar van 2001 bij elkaar. Alida vertelde dat ze heel graag een nieuw boek op stapel wilde zetten, Dit keer niet een roman of een geschiedkundig werk, maar haar ervaringen met kruiden.

Jarenlang heeft ze hierover vertelt op bijeenkomsten. Ze wist dat de mensen aan haar lippen hingen en in eigen beheer had ze een aantal recepten uitgetypt en gekopieerd om dat vervolgens tot een heel klein boekje te vouwen. Dit kleine pennenvruchtje verkocht ze dan aan de vele toehoorders.Alida vertelde me: Ik denk dat er velen zijn die het prachtig zullen vinden als ik al mijn ervaringen met kruiden eens goed zal opschrijven. Vanaf dat moment was ik met grote regelmaat te vinden aan de Bremerweg. In eerste instantie spraken we door wat ze nu precies wilde en toen brak het grote moment van schrijven aan.
Alida was weer weken in de weer met haar oude vertrouwde typemachine en stukje bij beetje kwamen de teksten bij mij terecht om ze te verwerken tot een overzichtelijk boekje wat we u vanavond presenteren.Maar het waren niet alleen Alida de Vries en ik die zich bezig hielden met dit project. Om de vele planten te verduidelijken moesten er tekeningen vervaardigd worden. In eerste instantie werd Gerda van Schaick gevraagd om de tekeningen te maken. Helaas moest zij wegens familieomstandigheden deze opdracht teruggeven. Alida vond een van haar buren Hilly .......... bereid om een aantal tekeningen te maken. De tekening op het omslag is van haar hand. Helaas vond Hilly de klus niet gemakkelijk en vertelde dat ze er liever vanaf zag. Inmiddels waren alle teksten klaar en waren de laatste aanvullingen en correcties aangebracht, zodat met de opmaak van het boek een begin kon worden gemaakt. De tijd begon te dringen en goede raad was duur op dat moment, toen Anneke Jonkman heel enthousiast de grote klus van de tekeningen op haar nam. In minder als 14 dagen wist zij nagenoeg alle tekeningen te vervaardigen. Voorwaar geen sinecure, gezien de natuurgetrouwe tekeningen die gemaakt moesten worden. Het enthousiasme waarmee zij te werk ging en de kritiek die ze over haar heen kreeg met betrekking tot de tekeningen vatte ze heel sportief op . Ze liet zich niet uit het veld slaan om dit laatste gedeelte af te maken.Ook de opmaak van het boek verliep redelijk vlekkeloos waarna het geheel overgebracht kon worden naar de pre-press. Het bedrijf Dousma en Dousma in Leek ontfermde zich daarover. In zeer korte tijd werkten zij ook intensief aan het ineenzetten van alle delen en zorgden ervoor dat de puntjes op de I gezet werden.

Vandaag ligt dan ook voor ons het zevende boek van Alida de Vries ‘Kruiden rondom ons'Alida heeft mij gevraagd de eerste exemplaren uit te reiken aan twee heel goede vrienden van haar rieneke Lanting en Jan Bolhuis. Die wil ik graag hier even naar voren hebben. Rieneke Lanting is reeds jaren heel goed bevriend met Alida de Vries. Zij volgde Alida op als Leidster van de Gezinsverzorging in de gemeente leek in 1977 en vorige week zondag volgde zij Alida de Vries op als bestuurslid van de Commissie Tilapia, onderdeel van de Stichting Miscis, met als voorzitter Dirk Kam in Wassenaar. Het was de grote wens van Pater Jan Heine dat zijn werk op het gebied van de Tilapia-visvijvers in de arme landen ten behoeve van de noodleidende kinderen zou worden voortgezet en met de inzet van deze mensen gebeurd dat op voortreffelijke wijze.Rieneke Lanting heeft altijd haar belangstelling getoond als Alida de Vries haar raadgevingen met geneeskrachtige kruiden gaf. En ze heeft er niet alleen belangstelling voor getoond, maar de raadgevingen ook in gebruik gebracht in haar gezin, en met succes. Hiervan bracht ze dan steeds uitgebreid verslag uit aan Alida. Daarom mag ik haar het allereerste boekje dat uitkomt ter hand stellen.De tweede aan wie Alida graag een boekje wil geven is Jan Bolhuis. Ook een jarenlange vriend. Jan Bolhuis is ook heel nauw betrokken bij de Tilapia Niet alleen in het verleden, maar ook nu nog doet hij veel promotie daarvoor. Jan Bolhuis is ook degene die tijdens het leven van pater Jan Heine en daarna ook voor Alida altijd met zijn auto klaar stond en staat om ergens naar toe te gaan. Ook Jan Bolhuis was steeds geïnteresseerd in de geneeskracht van kruiden en gebruikt ze bij tijd en wijle ook graag. Deze grote steun en vriend van Alida mag ik ook een exemplaar aanbieden.Nog steeds woont Alida de Vries in haar boerderij in Bremen ze is nog steeds een en al vitaliteit, Hoewel ze de afgelopen maanden regelmatig bij mij aandrong om vooral haast te maken met het noek, begreep ze heel goed dat het verschijnen meer inhield dan alleen letters op papier tikken. Ze was heel gelukkig met mijn mededeling dat het nu zover is. En vandaag staat ze voor de zevende keer in het middelpunt van de belangstelling vanwege het uitkomen van dit boek.
Toch brandt nog steeds een vraag, waar ik het afgelopen jaar niet echt een antwoord heb gekregen, op mijn lippen. Die vraag wil ik haar nu graag stellen in de hoop dat wij allemaal daar een antwoord op krijgen.Alida, wat heeft jouw bewogen om nu juist over kruiden te gaan schrijven???????

 

Mieneke Zevenberg