Gouwe

.

Gouwe

Stinkende Gouwe
Celidonium majus L.
Ogenklaar, Schellekruid, Wrattenkruid, Zwaluwkruid
Papaverfamilie (Papaveracea)

Standplaats: De Stinkende Gouwe groeit in Europa op koele plaatsen, veel onder heggen, tussen kreupelhout en puin
Kenmerken: De stengel is licht behaard, knoppig en vertakt, met geel-oranje melksap. De bladeren zijn grof gekarteld, zacht, van boven teergroen, onder blauwgroen, gele bloemen. De plant bloeit vanaf mei tot de herfst.
Overblijvende plant. Hoogte 0,20 - 1 meter.
Gebruikte delen: De verse bladeren, het sap.

Toen het hier en daar bekend geworden was dat ik bij ontstaan van zwerende wonden goede resultaten had door het gebruik van Stinkende Gouwe, belden verschillende mensen mij op die dit ook graag eens wilden proberen. Zo meldde zich een mevrouw die zeventien jaar lang gesukkeld had met een kraambeen. Af en toe ontstond er een ontsteking, wat gepaard ging met veel pijn. En steeds weer duurde het lang voordat de wond genezen was. Nadat zij weer weken lang dagelijks op de divan gelegen had omdat zij op haar zieke been niet gaan kon en daarom slechts voor de noodzakelijkste aangelegenheden even opstond, belde ze mij dat ze graag eens zou willen proberen of ze door gebruik van Stinkende Gouwe verbetering in de toestand zou kunnen brengen.
Ik heb haar gezegd dat ze de bladeren bij me kon halen, maar ik heb haar meteen gewaarschuwd dat zij bij deze behandeling zelf de verantwoordelijkheid moest nemen. De Stinkende Gouwe heeft een sterk heilzame werking, maar het is geen ongevaarlijke plant, daar hij giftige alkaloïden bevat. Daarom moet men vooral bij de aanvang de werking van het kruid voortdurend observeren. Wordt de wond en ook de pijn rustiger, dan gaat het goed. Anders moet gestopt worden met de behandeling.
Genoemde mevrouw heeft de behandeling aangedurfd. Zij begon met de kompressen van klimop en toen de wond schoon uitgetrokken was is ze verder gegaan met de Stinkende Gouwe. Toen haar been bij aanvang begon te gloeien, heeft ze even in twijfel gestaan of ze er wel mee door zou gaan. Ze heeft het wel gedaan, twee maanden lang.
De pijn nam direct af en de wond werd steeds kleiner, tot minimaal, maar bleef open. Totdat er een groot stuk etter uit kwam. Toen was het been genezen.
Deze mevrouw heeft geen ontstekingen meer aan het been gehad. Ze was er zeer gelukkig mee, daar ze weer lopen en werken kon zoveel als ze maar wilde.
Er zijn meer mensen die bij dit kruid veel baat gehad hebben. Een dame in Peize had al twee jaar lang een zwerende teen. De nagel was er al eens afgehaald en dat moest nu weer gebeuren. "Maar het doet zo zeer", zei ze, "ik wil het graag eens met die bladeren proberen."
Ze heeft het gedaan. De pijn werd al gauw minder erg en de wond trok helemaal schoon. Na twee jaar lang in open schoenen te hebben gelopen, kon ze nu weer dichte schoenen dragen. De teen was genezen.